03/10/2009

Te odio




... vale? Así que quede clarito. Que no me vuelvas a decir nada más, que no me vuelvas a mirar, que no quiero verte.

Te odio.

Por dejarme sola aquí en el sofá. Porque te pareces a demasiada gente y no veo quién eres. Te odio como nadie nunca te querrá. Como no se puede querer a nadie más. Porque estás en mi mente, detrás del telón de fondo. Tanto, tanto, te odio tanto, que no te puedo borrar. Por dejar que mis pestañas se humedezcan. Te...

odio.

Tan sólo un silencio te podría dedicar. Aunque hasta un silencio es bonito para ti. Te odio porque eres tú, él, ella, y todos. Porque me has echo olvidar. Porque me habéis quitado las ganas de confiar. Me has borrado la mente.

Te odio, os odio. Porque ya no quiero.

09/08/2009

qué dificil es aceptar que todo ha cambiado


somos los mismos.
es el mismo sitio.
veo y lo reconozco todo.
pero, sin embargo, sé que se ha transformado. o yo, o todo lo demás.
es un giro relativo, no importa el origen de coordenadas.

busco algo y no sé qué es. ni a dónde buscar, ni qué mirar. quizás en los cajones de recuerdos, pero los quiero apartar, de momento, por ahora. las cajas de pasado empiezan a oler a podrido. sin querer me he montado mi pasado en cajitas, mientras no sé si pensaba en un presente, un futuro, o en el pasado mismo. sin querer han pasado años. sin querer he cambiado.

desearía volver a algunos momentos, nunca había dicho esto. siempre era feliz de ser en el momento en el que estaba. ahora lo aprovecharía porque sé que es una etapa que no se va a repetir jamás. como ninguna de las otras, pero ésta, en concreto, ha sido la etapa por excelencia. los años de esplendor.

veo jóvenes apenas empezando esta época de sus vidas, y los veo con las mismas inquietudes, los mismos impulsos, la misma energía que yo tenía. y no estoy hablando de hace muchos años. cómo puede ser que salgan estas frases de mí, estas frases que las diría mi abuelo?

añoranza, nostalgia, miedo, quizás.

no me quiero amarrar a lo que me ha tenido atada toda la vida. la familia, mi casa, mi lugar. pero a la vez sé que ya lo estoy dejando poco a poco, ahora todo este entorno se está convirtiendo en un lugar de paso entre un destino y otro. las incertidumbres hacen que no sepa cuánto tiempo más permaneceré en la realidad en la que siempre he vivido. ahora me abro las puertas a mí misma y yo me pondré los límites. al mismo tiempo, me duele desamarrarme, soltarme esta cuerda, porque destapa mis miedos, porque me creo muy libre y muy aventurera pero en realidad soy una covarde.

no estamos perdidos. supongo que sólo un poco desprotegidos...
quizás extrañamente solos...

22/07/2009

Antes del atardecer

Yo suelo sentirme como un bicho raro, no soy capaz de pasar de una cosa a otra así, sin más. La mayoría de personas, cuando tienen una aventura o una relación larga y rompen, la olvidan. Pasan a otra cosa y olvidan como si nada hubiera pasado. Yo jamás he olvidado a alguien con quien he compartido algo, porque cada persona tiene sus cualidades propias. No se puede reemplazar a nadie, lo que se pierde se pierde. Cada vez que he acabado una relación me afecta muchísimo, jamás me recupero del todo. Por eso pongo mucho cuidado en las relaciones, porque me duelen demasiado. ¡Aunque sea un rollo de una noche! No suelo tenerlos porque echaría de menos las cualidades propias de esa persona.

13/07/2009

Solstici

D'esquena a terra
mirant els punts de llum que es difuminen
en la meva habitació.

Fa soroll la nevera
els cotxes fora reneguen
i una multitud de sons
s'apoderen de mi.

He tractat d'oblidar-me
del teu últim missatge
i que possiblement
no et torni a veure mai.

I no, no sé com puc sortir,
estic atrapat en mi,
i no tinc forces per mirar-te als ulls
necessito un llarg hivern
per fondre'm en la neu
i partir en un llarg viatge
que em capturi un nou onatge...

Lluny d'aquí
creuant el mar dels desesperats
inquiet, perdut,
encara ets al meu cap
em vas deixar vivint com un arreplegat
buscant el solstici...

Estic cardadíssim
i el meu veí no para de posar
una merda de cançó.

I sé que és només l'inici
que sóc dalt d'un precipici
desfent els meus patrons
reprogramant la situació.

05/07/2009

De la calor i les onomatopeies


I quina calor que fa, que se't queda el cul enganxat a la cadira, i no pots dir ni mu. Tens la boca seca i enganxifosa degut al cafè amb llet mig fred mig calent que t'has pres. Ni gana, òsties. Ni ganes de fer-te el mandrós dinar de diumenge, ni de rentar els plats després. Ja passaràs amb un iogurt o una fruita, què coi! Fins i tot et fa mandra dutxar-te per treure't la ronya i la suor (enganxifosa, ho havia dit ja?) perquè saps que d'aquí una estona tornaràs a suar com un porc. Els porcs suen? Jo no els he vist mai suar. Només sé que fan oing, oing, tant en català, castellà, i anglès. En canvi, els gossos fan bup, bup en català, guau guau en castellà, bau bau en italià, i woof woof en anglès. Seràn diferents, ells.

01/07/2009

Le bambole russe





Ho ripensato a tutte le donne che ho conosciuto, con cui sono stato al letto, o che ho solo desiderato. E ho concluso che sono come le matrioske, le bambole russe. Passiamo la vita giocando a questo gioco, presi dalla curiosità di sapere quale sarà l'ultima, la bambola più piccola, quella che era nascosta fin dal principio dentro a tutte le altre. Non è possibile tirarla fuori subito, bisogna seguire l'intero percorso. Viverle una dopo l'altra, domandandosi di fronte a ciascuna: Sarà questa l'ultima?

Fragmento del film "Les poupées Russes"

28/06/2009

The great escape

Merodeando de blog a blog, tropecé con uno que contenía ésta canción. Me enamoré a primera vista, o más bien dicho, a primer oído. He intentado sacar un poco de letra en inglés de oído para buscarla en google y sacar el autor. Pues bien, forma parte de la maravillosa banda sonora de anatomía de gray, y el autor se llama Patrick Watson, para quien le interese.



I've been looking far away
oh looking for the great escape
Get in this car and drives away, far from all things that we are
Puts on a smile and breathes it in and breathes it out and says "Bye-bye. Bye all of this"
Oh he says "Bye-bye. Bye to all the noise"

Hey child, things are looking down
That's okay, you don't need to win anyways
Dont be afraid just eat up all the grey and it will all fade away
Dont let yourself fall down

But I'm looking for the great escape
He says "Bye-bye, looking for the great escape"
I'm back, looking for the great escape"
The great escape